Op zondag 21 april zijn we met 19 vrijwilligers van de stichting Water is our World en hun partners in de bus gestapt voor een reis naar Servië, een afstand van ruim 1700 km. Een hele reis. Tweeëntwintig uren in een bus, ook slapen, twee dagen verblijf en dan weer het hele eind terug. Hoofddoel van de reis was de bezichtiging en officiële opening van onze drinkwaterinstallatie voor arseenverwijdering in Backi Vinogradi, een dorpje in het noorden van Servië.
De installatie kent een hele geschiedenis. Vanaf het moment van schenking van de installatie tot het moment van drinkwaterlevering in Servië zat een periode van 5 jaar, waarin de bestemming ook is gewijzigd. De vrijwilligers van de stichting hebben in die periode de installatie in Sint Jansklooster gedemonteerd, onderdelen gereviseerd, op transport gesteld naar Roemenië (de eerste bestemming) en daarna naar Servië. In het voorjaar van 2012 is de installatie op zijn eindbestemming, Backi Vinogradi in Servië, aangekomen en daar opgebouwd. Je schrijft het op in enkele regels. In werkelijkheid betekende dit veel arbeid, zweetdruppels, frustraties over niet nagekomen afspraken en contracten, tussentijdse opslag elders, douaneperikelen, invoerkosten etc. Als die installatie dan na 5 jaar eindelijk officieel in bedrijf wordt gesteld en gaat doen waar die voor gebouwd is: prachtig drinkwater leveren aan mensen die tot dat moment nog ongezond en smerig ruikend water uit de kraan kregen, dan is er reden om een feestje te vieren. En dat wilden we doen met alle vrijwilligers die zich jarenlang vele, vele uren belangeloos ingezet hadden voor de projecten van de stichting. En een feest werd het. Het weer was mooi, het eten goed en de levende muziek opzwepend. De vrijwilligers lieten zien dat je niet persé uit Afrika hoeft te komen om losjes uit de heupen te kunnen dansen.
Op de terugreis naar Nederland werd een avond doorgebracht in Wenen. Een prachtige stad en een mooie afsluiting van een geweldige reis naar de Balkan.
Achteraf kijk ik met veel plezier terug op die vijfdaagse r eis. En met mij alle mensen die in de bus zaten. Hoe kan dat toch? Zo lang in de bus en relatief zo kort op de plaats van bestemming. Die vraag heb ik me natuurlijk onderweg ook gesteld. En ik heb er een goede verklaring voor kunnen vinden. De eindbestemming was niet het enige doel. De reis met de vrijwilligers en hun partners was net zo belangrijk. Ik genoot van de wijze waarop men onderweg, zonder afspraken vooraf, taken op zich nam. Enkelen zorgden voor het steeds weer opbergen van de koffers, anderen voor de koffie, weer iemand anders voor het veilig in- en uitstappen bij de stops, één iemand zorgde dat alle mensen steeds aan boord waren voor vertrek en ook aan de inwendige mens en activiteiten in de bus was gedacht. Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Ik kan ook vertellen over de opening, hoe er ineens banieren en spandoeken van Vitens en Water is our World aan en voor het zuiveringsgebouw waren geplaatst. En over de drank en de presentjes die ineens klaar stonden voor de gasten bij de opening. Zonder dat er een manager aan te pas was gekomen, zonder dat er opdrachten waren gegeven, aan alles was gedacht en stond op tijd klaar. Dit kon alleen omdat we met een groep mensen op pad waren, die al jaren met elkaar samenwerken. Die niet vragen wat er moet gebeuren. Ze zien wat er nodig is en gaan direct aan het werk. Professioneel gedrag noem ik dat. Dat geeft iedereen een goed gevoel.